شناخت و معرفی اباعبد الله الحسین (علیه السلام)

۱۹ بهمن ۱۳۸۶

ابوبصیر می‌گوید امام صادق (ع) فرمود: روزی پدرم رو به جابر بن عبد الله انصاری کرد و فرمود: از تو سؤالی دارم که در خلوت باید مطرح کنم، هر گاه فرصت بیشتری داشتی بگو.

جابر عرض کرد هر زمانی را که شما دوست دارید در محضر شما خواهم بود.

امام باقر (ع) فرمود: جابر، لوحی را که در دست مادرم فاطمه (س) دختر پیامبر خدا (ص) دیده‌ای، چگونه بود؟ مرا از نوشته‌های آن آگاه ساز!

جابر پاسخ داد: خدا را گواه می‌گیرم در زمان زندگی رسول خدا (ص) به منزل مادرت فاطمه (س) رفتم تا بخاطر ولادت حسین بن علی (ع) تهنیت و تبریک گویم. به هنگام ورود در دستان مبارکش لوحی (از پوست نازک) سبزرنگ دیدم که گمان کردم از زمرّد است. در آن لوح نوشته‌ای سفید و نقره‌ای رنگ که همانند رنگ خورشید می‌درخشید مشاهده کردم. عرض کردم: پدر و مادم به فدای شما، این لوح چیست؟

فاطمه (س) فرمود: خداوند این لوح را به پیامبر هدیه داد، در این لوح نام پدرم و نام شوهرم و اسامی دو فرزندم و دیگر پیشوایان معصوم که از فرزندان من هستند نوشته شده است. پدرم آن را به نشانه بشارت و خوشنودی به من عنایت کرد.

سپس جابر گفت: یابن رسول الله (ص)، مادرت آن را به من داد، من آن را خواندم و نسخه‌برداری نمودم.

امام باقر (ع) جهت دیدن آن لوح به سوی خانه جابر حرکت کرد. جابر هم آن لوح را که از پوست نازکی تشکیل شده بود بیرون آورد و به حضرت نشان داد.

امام باقر (ع) فرمود: نگاه کن تا نوشته لوح را از حفظ بخوانم. جابر دقّت کرد و حضرت باقر آن را قرائت نمود بطوری که یک کلمه و یا حرف با آن نوشته تفاوتی نداشت.

جابر گفت: سوگند به خدا همین گونه در لوح مشاهده کردم.

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ
هَذَا کِتَابٌ مِنَ اللَّهِ الْعَزِیزِ الْحَکِیمِ لِمُحَمَّدٍ نَبِیِّهِ وَ نُورِهِ وَ سَفِیرِهِ وَ حِجَابِهِ وَ دَلِیلِهِ نَزَلَ بِهِ الرُّوحُ الْأَمِینُ مِنْ عِنْدِ رَبِّ الْعَالَمِینَ.

عَظِّمْ یَا مُحَمَّدُ أَسْمَائِی وَ اشْکُرْ نَعْمَائِی وَ لَا تَجْحَدْ آلَائِی إِنِّی أَنَا اللَّهُ لَا إِلَهَ إِلَّا أَنَا قَاصِمُ الْجَبَّارِینَ وَ مُدِیلُ الْمَظْلُومِینَ وَ دَیَّانُ الدِّینِ إِنِّی أَنَا اللَّهُ لَا إِلَهَ إِلَّا أَنَا فَمَنْ رَجَا غَیْرَ فَضْلِی أَوْ خَافَ غَیْرَ عَدْلِی عَذَّبْتُهُ عَذَاباً لَا أُعَذِّبُهُ أَحَداً مِنَ الْعَالَمِینَ فَإِیَّایَ فَاعْبُدْ وَ عَلَیَّ فَتَوَکَّلْ.

إِنِّی لَمْ أَبْعَثْ نَبِیّاً فَأُکْمِلَتْ أَیَّامُهُ وَ انْقَضَتْ مُدَّتُهُ إِلَّا جَعَلْتُ لَهُ وَصِیّاً وَ إِنِّی فَضَّلْتُکَ عَلَى الْأَنْبِیَاءِ وَ فَضَّلْتُ وَصِیَّکَ عَلَى الْأَوْصِیَاءِ وَ أَکْرَمْتُکَ بِشِبْلَیْکَ وَ سِبْطَیْکَ حَسَنٍ وَ حُسَیْنٍ فَجَعَلْتُ حَسَناً مَعْدِنَ عِلْمِی بَعْدَ انْقِضَاءِ مُدَّةِ أَبِیهِ

وَ جَعَلْتُ حُسَیْناً خَازِنَ وَحْیِی وَ أَکْرَمْتُهُ بِالشَّهَادَةِ وَ خَتَمْتُ لَهُ بِالسَّعَادَةِ فَهُوَ أَفْضَلُ مَنِ اسْتُشْهِدَ وَ أَرْفَعُ الشُّهَدَاءِ دَرَجَةً جَعَلْتُ کَلِمَتِیَ التَّامَّةَ مَعَهُ وَ حُجَّتِیَ الْبَالِغَةَ عِنْدَهُ بِعِتْرَتِهِ أُثِیبُ وَ أُعَاقِبُ أَوَّلُهُمْ عَلِیٌّ سَیِّدُ الْعَابِدِینَ وَ زَیْنُ أَوْلِیَائِیَ الْمَاضِینَ…

وَ أُکْمِلُ ذَلِکَ بِابْنِهِ م‏ح‏م‏د رَحْمَةً لِلْعَالَمِینَ عَلَیْهِ کَمَالُ مُوسَى وَ بَهَاءُ عِیسَى وَ صَبْرُ أَیُّوبَ فَیُذَلُّ أَوْلِیَائِی فِی زَمَانِهِ وَ تُتَهَادَى(۱) رُءُوسُهُمْ کَمَا تُتَهَادَى رُءُوسُ التُّرْکِ وَ الدَّیْلَمِ فَیُقْتَلُونَ وَ یُحْرَقُونَ وَ یَکُونُونَ خَائِفِینَ… أَدْفَعُ کُلَّ فِتْنَةٍ عَمْیَاءَ حِنْدِسٍ(۲) وَ بِهِمْ أَکْشِفُ الزَّلَازِلَ وَ أَدْفَعُ الْآصَارَ وَ الْأَغْلَالَ أُولَئِکَ عَلَیْهِمْ صَلَوَاتٌ مِنْ رَبِّهِمْ وَ رَحْمَةٌ وَ أُولَئِکَ هُمُ الْمُهْتَدُونَ.(۳)

بنام خداوند بخشنده مهربان
این نوشته از سوی خداوند عزیز و حکیم برای محمد پیامبر اوست. محمّدی که نور و فرستاده و حجاب (بین مردم و خداوند) و راهنمای به سوی خداوند است، جبرئیل امین بر او نازل شده است.

ای محمد نام‌های مرا بزرگ دار و در برابر نعمت هایم تشکر نما و آنان را انکار مکن. همانا من خداوند یکتا هستم، من درهم‌شکننده شوکت ستمکاران و یار مظلومانم، دین مبین را زنده می کنم. من معبود تنهایی هستم که غیر از من کسی نخواهد بود، پس هر کس به غیر فضل من امید ببندد و از غیر عدالت من بترسد او را عذابی فوق العاده خواهم نمود؛ پس فقط مرا عبادت کن و فقط بر من توکل نما.

همانا پیامبری را مبعوث نکردم مگر اینکه چون زمان نبوّتش تمام شد، جانشین او را انتخاب نمودم. من تو را بر همه انبیا برتری دادم و نیز جانشین تو را از همه اوصیا برتر دانستم و تو را بواسطه دو فرزندت و دو نوه‌ات حسن و حسین تکریم نمودم. پس حسن را معدن و مخزن دانش خود بعد از پایان امامت پدرش قرار داده‌ام.

اما حسین را کمک‌رسان وحی خویش قرار دادم، او را با شهادتش گرامی داشتم و پایان سعادتمندی را برایش مهر نمودم. او برترین شهدا است و والاترین مرتبه را دارا خواهد بود. توحید و نبوّت را با پیوستن به او کامل کردم و حجّت های خود را از نسل او قرار دادم. با اطاعت و پیروی از عترت او ثواب و اجر خواهم داد و با مخالفت با آنان عقاب خواهم نمود. سپس بعد از او سرور عابدان و زینت اولیای من علی بن الحسین و …خواهند بود.

و در پایان امامت را با وصایت فرزندش (م‌ح‌م‌د) کامل خواهم نمود. در وجود دوازدهمین وصی، کمال موسی و هیبت والای عیسی و بردباری ایّوب خواهد بود. در زمان غیبت او اولیای خاص من خوار می‌گردند و سرافکنده خواهند شد و همانند جمعی از اتراک و دیلمان ذلیل خواهند شد. پس کشته می‌شوند و بدن آنان را می‌سوزانند و ترس بر همه وجودشان حاکم می‌گردد ولکن من به واسطه او هر ظلمت و تاریکی را دفع خواهم نمود و لغزش‌ها را از بین خواهم برد و اسارت و بدبختی را دفع می‌نمایم و درود و رحمت خدا بر آنان باد. اینان هدایت‌شده‌گانند.

پی نوشتها:
(۱) حرکت در حالی که گردن کج و متّکی بر دیگری باشد (ذلّت کامل).
(۲) سه شب آخر ماه قمری که هوا خیلی تاریک است.
(۳) کافی، کلینی، ج۱، ص۵۲۷ ؛ کمال الدین، صدوق، ج۱، ص۳۰۹ ؛ الغیبة، شیخ طوسی، ص۱۴۳؛ الغیبة، نعمانی، ص۶۲٫