شهر بدر یادآور اولین جهاد پیروزمندانه صدر اسلام

۱ بهمن ۱۳۹۰

پس از اتمام اعمال عبادی سیاسی حج امسال به سوی شهر پیامبر، شهر تکمیل دین الهی حرکت کردیم. در میان راه حدود ۱۱۰ کیلومتر مانده به مدینه منوره به شهر آیات الهی و در بردارنده نصرت‏های مادی و معنویش یعنی منطقه بدر کبری وارد شدیم.

در این منطقه رسول گرامی اسلام(ص) و یارانش در سال اول هجرت راه را بر مشرکان تا دندان مسلح که قصد هجوم به مدینه منوره را داشتند گرفتند. در آن روز نیروهای مشرکین سه برابر نیروهای مسلمان از جهت نیروی انسانی، ابزار و ادوات جنگی بودند.

در شهر بدر، مقبره شریف ۱۴ تن از بزرگترین صحابه گرانقدر رسول خدا(ص) همانند خورشید نورافشانی کرده و مضاجع آنان هنوز فضا را معطر میکند زیرا آن مجاهدان مطیع و پاکباخته کامل در راه خدا زنده اند، کسانی که در رکاب پیامبر(ص) همه هستیشان را با خدا معامله کردند و مصداق بارز «وَ لا تَحْسَبَنَّ الَّذینَ قُتِلُوا فی‏ سَبیلِ اللَّهِ أَمْواتاً بَلْ أَحْیاءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ یُرْزَقُونَ (آل عمران: ۱۶۹)» گردیدند.

در شهر بدر در کنار چاه‏های معروف آن و در دامنه کوه‏های رملی این منطقه مسجد زیبایی به مساحت ۱۲۰۰ متر مربع جلوه فوق العاده ای دارد. نامش «العریش» میباشد، عرشه و جایگاهی که رسول خدا(ص)، جهت تشجیع مردم خطبه جهادیه خواند و آنان را به مبارزه علیه مشرکان ترغیب نمود. بدر از موفق‏ترین و پیروزمندانه ترین غزوه‏ های صدر اسلام است. این غزوه صحنه قهرمانی اولین ایثارگران مخلص فداکار است که به چیزی غیر از نصرت الهی نمی‏ اندیشیدند. آنان اثبات کردند چنانچه مردمی خدا را یاری کنند و از دین و آیین پیامبرش دفاع نمایند حمایت‏های صد در صد خداوند را بدنبال خواهد داشت.

در این سرزمین مقدس آیات ذیل نازل گردید:

وَ لَقَدْ نَصَرَکُمُ اللَّهُ بِبَدْرٍ وَ أَنْتُمْ أَذِلَّةٌ فَاتَّقُوا اللَّهَ لَعَلَّکُمْ تَشْکُرُون ؛ و همانا خداوند شما را در جنگ بدر یاری نمود در حالی که شما از جهت افراد و تجهیزات اندک بودید و به چشم دشمن ناچیز می‏آمدید، پس تقوا را پیشه کنید شاید شکرگزار باشید.(آل عمران: ۱۲۳)

در پی ایثارگری آن سلحشوران فداکار و جان بر کف، امدادهای الهی توسط فرشتگان رحمتش نازل گردید زیرا جمعیت ۱۰۰۰ نفره در برابر سه هزار نفر، ناچیز و نابرابر است و از ابتدا جمعیت اندک، خود را مغلوب و طرف مقابل خود را پیروز و غالب می‏داند. اعتماد و اطمینان یاران رسول خدا(ص) به خداوند و آمادگی کامل آنان سبب شد جمعیت کم آنان، غالب و جمعیت زیاد جبهه شرک با عدّه و عُدّه فراوان، مغلوب گردد و امدادهای الهی سرازیر گردد.

در کنار شهدای بدر و چاه‏ها و کوه‏های زیبای رملی، آیات ذیل، دل و روح را نوازش داده و  به خداوند توجه میدهد: إِذْ تَقُولُ لِلْمُؤْمِنینَ أَ لَنْ یَکْفِیَکُمْ أَنْ یُمِدَّکُمْ رَبُّکُمْ بِثَلاثَةِ آلافٍ مِنَ الْمَلائِکَةِ مُنْزَلینَ (*) بَلى‏ إِنْ تَصْبِرُوا وَ تَتَّقُوا وَ یَأْتُوکُمْ مِنْ فَوْرِهِمْ هذا یُمْدِدْکُمْ رَبُّکُمْ بِخَمْسَةِ آلافٍ مِنَ الْمَلائِکَةِ مُسَوِّمینَ (*) وَ ما جَعَلَهُ اللَّهُ إِلاَّ بُشْرى‏ لَکُمْ وَ لِتَطْمَئِنَّ قُلُوبُکُمْ بِهِ وَ مَا النَّصْرُ إِلاَّ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ الْعَزیزِ الْحَکیم ؛ در آن هنگام که تو به مؤمنان می‏گفتى: «آیا کافى نیست که پروردگارتان، شما را به سه هزار نفر از فرشتگان، که از آسمان فرود می آیند، یارى کند؟!» (*) آرى، (امروز هم) اگر استقامت و تقوا پیشه کنید، و دشمن به همین زودى به سراغ شما بیاید، خداوند شما را به پنج هزار نفر از فرشتگان، که نشانه‏ هایى با خود دارند، مدد خواهد داد! (*) ولى اینها را خداوند فقط بشارت، و براى اطمینان خاطر شما قرار داده؛ و گر نه، پیروزى تنها از جانب خداوند تواناى حکیم است! (آل عمران: ۱۲۴-۱۲۶)

نماز ظهر و عصر را در «مسجد العریش» بدر به جماعت خواندیم. امام جماعت مردی حدوداً ۴۰ ساله بود، نامش خالد بن اسماعیل. وی خود را از اشراف و موالیان اهلبیت(ع) در منطقه می دانست. بعد از نماز با او که بسیار خوشرو و خوش برخورد بود به صحبت و مذاکره پرداختیم. معلوم شد که او هم دلش برای ملت‏های مسلمان می سوزد و بیداری اسلامی و کفرستیزی نظام مقدس جمهوری اسلامی ایران را با تمام وجود درک میکند و نگران حمله آمریکا به ایران است. ما برای او آیات نازله در بدر را خواندیم و سپس اضافه کردیم : «وَ أَعِدُّوا لَهُمْ مَا اسْتَطَعْتُمْ مِنْ قُوَّةٍ وَ مِنْ رِباطِ الْخَیْلِ تُرْهِبُونَ بِهِ عَدُوَّ اللَّهِ وَ عَدُوَّکُم‏…» را رهبری و ملت ایران اسلامی عمل کرده اند و بدانید چنانچه آمریکا و اسرائیل چنین دیوانگی کنند پاسخ آنها در اسرع وقت داده میشود «وَ مَا النَّصْرُ إِلاَّ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ الْعَزیزِ الْحَکیم‏».

در این سفر جمعی از اساتید و دوستان همکار، ما را همراهی نموده بودند. همچنین در آنجا با برخی از مردم متدین و خدادوست و علاقمند به پیامبر رحمت و اهل بیت(ع) برخورد کردیم، آنان بسیار ساده، متدین و بی آلایش بودند و به زندگی روزمرّه خویش اشتغال داشتند.